zonsondergang

 

Castricum aan Zee.

En precies daar, recht voor ons strandhuisje gebeurt het! Een uur tevoren wordt het al aangekondigd. Links: IJmuiden is pikzwart, rechts: Egmond is inktzwart. Zij zitten er lang niet zo goed bij als wij. Maar mijn horizon kleurt in 50 tinten van meer dan mooi. Van die kleuren die je alleen van naam kent maar niet kunt omschrijven. Kleuren die je in het dagelijks leven nooit ziet. Hoe omschrijf je indigo, purper, amber en violet? Wat kun je noemen, typisch voor die kleuren? Dat kan alleen bij een zonsondergang die goed lukt. Schemerkleuren. Zodra je ze ziet weet je dat ze zo heten.

 

21.05. Ik schrijf, in het avondlicht. Goudlicht om precies te zijn! Om 21.26 uur gaat hij onder  vandaag. Oogverblindend. Letterlijk. Meer dan fel en onwerkelijk, zodat ik bang ben dat er elk moment een ufo tevoorschijn kan komen. Dubbelop met de reflectie op zee. Een lange baan van lichter dan licht komt recht op mij af en stopt voor mijn voeten. Daar waar de zee het strand raakt, daar zit ik.

De zee geeft altijd deining maar nu is hij bijna glad met een rimpeling hier en daar. Het is windstil. Twee vissers met vier hengels staan al uren naast elkaar te kletsen met de armen over elkaar, een meter of vijftien bij mij vandaan.  De hengels zijn alleen maar een excuus om uren aan de kustlijn te staren, babbelend, gabbers onder elkaar.

Maar nu vallen ze stil. Zoals alles lijkt stil te vallen bij zoveel natuurpracht in lila, paars en oranje. Met laaiend vuur aan het einde van de zee.

De turbines voor mijn deur steken prachtig af tegen kleurrijk in overtreffende trap. Roerloos lijken zij hun adem in te houden, net als ik en de rest van de wereld, wachten op wat er gaat komen.

Ik wacht op de sis die niet komt. Hij is weg, ik zie sterretjes en ik krijg de neiging om te gaan klappen. De vissers zijn elk bij hun eigen hengels gaan staan. Zoveel schoonheid moet je alleen doen. Er zijn toch geen woorden voor…